Op mijn 32e kreeg ik mijn diagnose. Toen lagen er al twaalf planners in de kast.

Hoi, ik ben Sarah. Het grootste deel van mijn leven dacht ik dat ik gewoon slecht was in mens zijn. Slecht in ochtenden. Slecht in afmaken. Slecht in het soort vrouw dat een planner heeft én gebruikt.

Toch bleef ik ze kopen. De leren. De pastelkleurige. Die met goudfolie die beloofde dat mijn leven in week drie zou kantelen. Vier dagen hield ik het vol. Soms zes. Daarna zag ik hem op de plank liggen, werd ik een beetje misselijk, en bestelde ik een nieuwe. Want deze zou het worden.

En dan de apps. Die met de streakteller. Die met dat vrolijke vosje. Die me om 7 uur 's ochtends liet weten dat ik al achterliep. Op vrijdag had ik ze allemaal verwijderd.

Toen kwam die diagnose. Ineens klopte dat hele plannerkerkhof. Ik was niet lui. Ik was niet stuk. Ik had een brein dat niet houdt van strakke systemen, gedateerde pagina's en het woord "consistentie".

Dus schreef ik mijn eigen versie. Drie vragen 's ochtends. Twee 's avonds. Een klein setje CBT-pagina's voor de spiralen. Zonder datums, want sommige weken verdwijn ik gewoon. Zonder streaks, want schuldgevoel motiveert me niet, het zet me uit.

Ik gebruikte het een jaar voordat ik het aan iemand liet zien. Toen gaf ik het aan twee vriendinnen met ADHD. Zij vroegen om een kopie voor hun zus. Hun zussen vroegen om kopieën voor hun groepsapp.

Dat is Brainwired. Het dagboek dat ik had willen hebben toen ik 22 was. En 28. En 31. Op elke dinsdag dat ik naar een lege planner staarde en dacht: het ligt aan mij.

Het ligt niet aan jou. Die systemen waren nooit voor jouw brein gemaakt. Dit systeem wel.

Sarah